Braziliaanse teksten

Op zwart

Een complete blackout (of blecaute, zoals Brazilianen zeggen) zorgde er gisteravond voor dat rond een uur of tien grote delen van Brazilie en zelfs compleet Paraguay zonder electriciteit zaten. Een storing veroorzaakt door, of in combinatie met weersomstandigheden (het regende behoorlijk hard) zou de oorzaak zijn geweest voor het niet-functioneren van de hydroelectrische dam in Itaipu. Dit is trouwens voor het eerst in zijn geschiedenis

Itaipu is een immens grote dam vlakbij Foz de Iguacu en dus - relatief gezien -  niet zo heel ver van Curitiba. Ik ben er wel eens geweest en moet zeggen: als je toch in Foz de Iguacu bent, rij dan nog even door naar dam. Het is zeker de moeite waard om het te bekijken en je kunt ter verkoeling ook zwemmen in het meer.

Terwijl in Rio de Janeiro en Sao Paulo het gebrek aan electriciteit voor een kleine chaos zorgden en zelfs in Recife, 3572 km verwijderd van de dam, men een uurtje zonder licht zat, hadden de Curitibanos grappig genoeg wel electriciteit. Mijn leeslamp flikkerde een paar keer, de TV viel even uit, maar dat was het wel. De buren (het hoofdkantoor van Itaipu is naast waar ik werk) zorgen in ieder geval goed voor zichzelf.

Gaat niet samen

Buiten is het een dikke dertig graden en binnen in de shopping centers knalt Mariah Carey non-stop met "All I want for Christmas" uit de boxen. Santa Claus staat alweer strategisch opgesteld, evenals de kerstbomen en andere rood-groene versieringen.

Net als vorig jaar kunnen mijn hersenen dit niet goed aan.

Kerst en zomer. Dat gaat gewoon niet samen.

Zomer!

En ineens, na een vrij lange periode van fris, grijs weer, voelt het weer als zomer. De afgelopen dagen was er letterlijk geen wolkje aan de lucht en werd het warmer dan dertig graden. Net als ieder jaar had ik nu ook twee dagen last van opgezwollen voeten en handen, een knallende koppijn en een ontzettend zwaar, sloom gevoel. Het teken voor mij dat de weersverandering doorzet en we eindelijk weer richting mijn favoriete seizoen gaan: de zomer.

Jurkjes, shorts, slippers, zonnebrandcreme factor 30, zonnebrillen, het mag allemaal weer uit de winterstalling.

Als alles gaat zoals gepland staat (vast niet, maar als je niet positief denkt, dan komt je er nooit), dan zijn we in december al een heel eind op weg met ons nieuwe huis en kunnen we volop genieten van onze achtertuin op het noorden mét BBQ. Kan niet wachten!

Lelijk vormgegeven pakketje schroot

R. en ik hebben een hele lelijke auto. Hij is oud, de kleur is niet mooi, maar het rijdt wel. En omdat dit mijn eerste auto ever is, is hij ondanks zijn lelijkheid toch een beetje speciaal. R. noemt de auto altijd liefkozend 'Ferrari', waarna iedereen die ons vervoersmiddel kent heel hard begint te lachen. Dat zegt wel iets over hoe zij erover denken, volgens mij.

Nu is de kreet: "maar het rijdt wel", natuurlijk heel prachtig. Maar als dat opeens niet meer het geval is, dan verandert zo'n "Ferrari" razendsnel in een lelijk vormgegeven pakketje schroot. Als klap op de vuurpijl kregen wij natuurlijk net autopech in een buurt waar je liever niet wilt zijn. Zo'n buurt waarover de leden van de gemeenteraad al maanden discusieren of er een avondklok moet worden ingesteld vanwege het hoge aantal moorden de afgelopen tijd.

Maar zonder functionerende remmen is redelijk gevaarlijk rijden. Dus stopten we bij de eerste de beste garage, alwaar een monteur en z'n vage vrienden ons enthousiast onthaalden. "Je laat me niet alleen hier met dat gespuis", siste ik pissig naar R.. Als ik bang ben, word ik heel vals. Er ontschoten me vervolgens wat rake opmerkingen naar R. toe.

De monteur schroefde in rap tempo de halve auto uitelkaar en verwisselde wat dingen hier en een autoband daar. "We zijn hier voor de remmen, hoor", zei ik nijdig. "Is dit jouw garage?", vroeg R. snel om het allemaal wat luchtig te houden. "Nee", antwoordde de man die op dat moment met een beitel op de remschijf klopte. "Deze zaak is van mijn vrouw, ik werk in de bouw".

R. deed net of hij het niet hoorde en vermeed mijn blik, wetende dat als blikken konden doden hij niet heel lang meer had. Een uur later stonden we er nog steeds en het werd donker. "Ik wil nú weg hier", beet ik R. voor de tiende keer toe. "Hij is toch nog niet klaahaar", antwoordde R., die inmiddels ook niet meer zo vrolijk was.

Toen er inmiddels 7 stinkende, opgeschoten engerds om onze auto heen stonde, begon R. zich ook ongemakkelijk te voelen. Hij commandeerde Bob de Bouwer om alles zo snel mogelijk weer inelkaar te schroeven en daarna reden we stapvoets weg, want de remmen werkten nog steeds niet.

Zo'n 10 kilometer verder zagen we een Shell tankstation. "Haleluja! Hollands glorie!", jubbelde ik. En waarrempel, een monteur kwam, keek en repareerde het in 10 minuten. Gratis.

Over niet-bestaande meubelboulevards en kringloopwinkels

Het gaat morgen dan echt gebeuren. R. en ik tekenen om 11 AM het koopcontract en zijn vanaf dan de trotse eigenaren van ons eerste eigen huuske. Dit weekend stond daarom helemaal in het teken van voorpret op dit plechtige gebeuren. Gisteren legden we de laatste inspectieronde af en keurden het huis definitief goed. Ik had ook een camera meegenomen zodat ik wat fotos kon doormailen naar het thuisfront, maar uiteraard had ik de verkeerde camera gepakt, die ene zonder baterijen.

Na de inspectie gingen we op zoek naar een Braziliaanse meubelboulevard en kwamen we erachter dat die niet bestaat. Een Braziliaanse Ikea ook niet. Maar dat wisten we eigenlijk al wel, van vier jaar geleden toen we hier aankwamen met vier koffers op zoek naar nieuw geluk en leuke kringloopwinkels. Blijkbaar hadden we het gegeven dat leuk shoppen voor meubels en andere zaken tegen een redelijke prijs niet mogelijk is, diep verdrongen.

Het is allemaal pokkeduur en op zich geeft dat niet als de producten goed zijn, maar de prijs-kwaliteit verhouding klopt niet. En het is enom frustrerend als je weet dat het allemaal veel goedkoper kan, maar dat juist in landen als Brazilie de prijzen voor dit soort goederen kunstmatig hoog worden houden.

Maar goed, die nieuwe vloer van 120m2, minsten tien lampen, een hele nieuwe keuken inclusief gasfornuis en bank en eettafel hebben we echt nodig. Een vrij dure onderneming dus.

Gelukkig ben ik getrouwd met een man die gerust dagen achtereen de stad doorscheurt, op zoek naar de beste deal. Ik loop meestal als eerste de winkel binnen, scan binnen 10 seconden het inventaris en plof neer op de leukste bank. "Deze bank past echt bij ons", roep ik dan. R. bestudeert dan eerst het prijskaartje en antwoordt standaard met een zure gezichtsuitdrukking: "Mwoah, is wel aardig. Maar de prijs is belachelijk". Zodra het winkelmeisje zich bij ons heeft gevoegd begint R. met onderhandelen. Zonder schroom vraagt hij om korting en gaat door tot hij deze heeft ontvangen. Hij maakt grapjes, trekt een zielig gezicht, vertelt een anekdote en stopt niet met zijn rollenspel tot hij zijn doel heeft bereikt. Zelfs niet als ik hem hard tegen zijn been schop omdat ik van plaatsvervangende schaamte niet meer weet welke kant ik op moet kijken.

Maar het werkt wel. En als we dan later samen weer in de auto stappen, bespreken we de taktiek voor de volgende winkel.

"Eigenlijk moeten we een fles champagne halen, zodat we morgen in stijl kunnen proosten", zei R. toen hij de auto vanmiddag inparkeerde bij de supermarkt. "Een fles goedkope wodka lijkt me op dit moment geldtechnisch gezien verstandiger. Vooral omdat we nog geen goedkope vloer hebben kunnen vinden", antwoordde ik.

En daarmee gaf ik hem een nieuw doel voor aankomende week.

Maar het stinkt niet

De WC's op m'n werk zijn van elkaar gescheiden door een dun wit schotje. Dit blokkeert het zicht op de andere toiletbezoeker, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Ieder drupje, zuchtje, windje is te horen en te ruiken en daardoor probeer ik het toiletbezoek zoveel mogelijk te mijden. Ik vind het namelijk gewoon niet tof om anderen te horen plassen of bewust te zijn van de andere behoeftes die mijn collega's doen op de pot.

Maar toiletbezoek helemaal vermijden is natuurlijk onmogelijk. Vanochtend haalde ik in eerste instantie opgelucht adem toen ik zag dat beide WC's vrij waren. Net toen ik de deur dichtdeed, kwam er een andere vrouw binnen die vervolgens plaatsnam in het hokje naast mij.

Nadat ze de deur op slot draaide hoorde ik een driftig getik. Terwijl ik mijn handen waste, kwam de andere toiletgebruiker de WC weer uit. Met onder haar arm een laptop, waar ze vlak daarvoor nog ijverig op had zitten typen. Bellen op de WC doen veel mensen, blijkt. Maar iemand die een laptop meeneemt tijdens een bezoekje aan de WC om daar vervolgens door te werken, dat was nieuw voor mij.

Maar het stonk gelukkig niet.

Een plek onder de zon

Nu R. en ik onszelf over een paar dagen zeer waarschijnlijk 'huiseigenaren' mogen noemen, vind ik het best eng worden. En wel om de volgende redenen:

a. Zo'n huis kost best veel geld. Ja. Er is veel geld voor nodig om een woning te financieren. En ik hou helemaal niet van schulden.

b. We zitten voorlopig vast. Aan Curitiba. Aan Brazilie. Want als huiseigenaar kun je niet zomaar beslissen om naar bijvoorbeeld Rio de Janeiro of Amsterdam te verhuizen of een andere baan te nemen. Daar moet vanaf nu serieus over na worden gedacht, omdat we Een Huis hebben.

c. R. en ik zitten nog meer aan elkaar vast. Trouwen is leuk en echt, maar dit voelt als een veel grotere stap. Ik kan nu niet zomaar mijn tas pakken en er vandoor gaan. Dat wil ik ook helemaal niet, maar toch. Zo'n hypotheek is een behoorlijk bindende factor. Sjonge.

En dit zijn zomaar een paar punten waar ik redelijk paniekerig van word. Toen R. vanochtend ook nog eens meldde dat hij na het tekenen van het contract me gelijk wilde bezwangeren, rende ik snel naar de douche en draaide vervolgens de deur op slot. En hyperventileerde nog even verder op de WC.

Begrijp me niet verkeerd - ik ben er blij mee. Maar ik voel me zo volwassen opeens.

Huiseigenaren

R. en ik wonen al vier in ons huidige appartement. Gratis. We betalen wel de onderhoudskosten (die hoog zijn) en alle andere rekeningen, maar geen huur. Dit is omdat de eigenaar zo'n 3,5 jaar geleden het appartement verloor aan de bank wegens niet betaalde hypotheek en andere rekeningen. Voor ons een geluk, omdat we nu al een paar jaar op een mooie plek wonen voor relatief weinig geld.

Maar aan alle goede dingen komt een einde en zo ook aan onze voordelige woonsituatie. Al een tijdje is bekend dat het appartement wordt geveild door de bank, voor een redelijk gunstige prijs. Helaas is de financiele rompslomp die hier bij komt kijken zeer onoverzichtelijk en dit weerhoudt ons ervan om mee te bieden. Daar komt bij dat als je een appartement koopt, je naast de hypotheek ook maandelijks een flink bedrag betaalt aan condominium, iets wat we simpelweg niet kunnen opbrengen.

En dus gingen we op zoek naar iets nieuws, maar daar hebben we niet zo heel veel tijd meer voor aangezien we vandaag een brief ontvingen dat we over ongeveer 60 dagen uit onze woning moeten.

Opnieuw een woning huren is een beetje zonde van het geld omdat iedere huurder verplicht is om minimaal een jaar vooruit te betalen. Bovendien groeit de Braziliaanse huizenmarkt gestaag en daar willen we uiteraard graag van profiteren. Maar de rente is hoog, in het gunstigste geval betalen we 9% per jaar. Maar R. zou R. niet zijn als hij via via een goede deal zou weten te scoren met een aannemer. En nu zijn we letterlijk geld bijelkaar aan het schrapen (schra-pen), zodat we twee keer een mooie aanbetaing kunnen doen waardoor de hypotheek een stuk lager uit zal vallen. Morgen horen we meer van o.a. de bank en weten dan of we onszelf huiseigenaren kunnen noemen van een compleet nieuwe woning mét tuin(tje).

Terug van weggeweest

Ik ben weer terug. Na een blog-stilte en vervolgens serieuze overweging om helemaal te stoppen, heb ik besloten om de draad weer op te pakken. Het is niet dat er niets gaande is mijn leven en ik daarom geen reden had om te bloggen, juist niet. Maar daarover later meer.

Eerst een onpersoonlijke, maar wel geweldige mededeling: de Olympische Spelen in Rio de Janeiro in 2016. Fantastisch! Misschien wordt Rio dan tóch die geweldige stad om in te wonen, iets wat ik erg graag zou willen maar nu door zoveel mensen wordt afgeraden vanwege veiligheidsproblemen. Wat niet geheel onterecht is, aangezien er nu een soort van mini-burgeroorlog is in het noordelijke gedeelte van de stad. Kogelwerende politie-tankers kruipen door dit stadsdeel, sluipschutters beschieten vanaf flatgebouwen opgeschoten jongeren die met handgranaten in hun hand rondlopen en daarmee mensen in gijzeling willen nemen. Een bende uit een krottenwijk schoot vorige week een politiehelikopter uit de lucht, kortom, niet echt gezellig dus.

De politiewoordvoerder noemde dit in een persconferentie echter een 'regionaal probleem, wat weinig van doen had met de stad Rio de Janeiro'. Sure. Politieke nonsens.

En het fijne is dat de politici hier niet langer mee weg komen. De hele wereld kijkt mee en eist een optimale sportomgeving voor het WK in 2014 en de OS in 2016. Er zullen nu daadwerkelijk maatregelen moeten worden genomen, waardoor Rio hopelijk echt de bijnaam 'cidade maravilhosa' toekomt. Ik kan niet wachten.

Of course, my horse

Paardrijden is niet bepaald mijn hobby. Maar als je met twee paardenliefhebbers plus nog één semi-fan in Argentinie zit en je vriendelijk edoch dwingend wordt verzocht om geen spelbreker te zijn, dan doe je wat je gevraagd wordt. En dus beklom ik het paard en ging ik een rondje mee over de Argentijnse pampus. Gelukkig was de cowboy (de gaucho, die met het hoedje) erg aardig en bleef hij dicht bij me in de buurt.

De wind kwam trouwens van links. Alle staarten wapperden vrolijk dezelfde kant op.